The Grammys
Gold, Glory and Scandals
تاریخچه جایزه گرمی
جایزه گرمی را خیلی‌ها «اسکار موسیقی» می‌دانند. مجسمهٔ کوچک یک گرامافون طلایی که بردنش می‌تواند مسیر کاری یک خواننده یا آهنگساز را عوض کند. اما گرمی در کنار همهٔ افتخارهایش، جنجال‌های بزرگی هم داشته است.
در این مقاله تاریخچهٔ جوایز گرمی، رکوردهای مهم و معروف‌ترین حاشیه‌هایش را مرور می‌کنیم و می‌بینیم برای هنرمندان مستقل امروز چه پیامی دارد.
عکس: David Jones / Wikimedia Commons (CC BY 2.0)
تولد گرمی در سال ۱۹۵۹
عکس: "Member of a zZounds, but they are not sure about who took i / Wikimedia Commons (CC BY-SA 3.0)
در دههٔ ۵۰ میلادی گروهی از مدیران صنعت ضبط آمریکا «آکادمی ملی هنرها و علوم ضبط» را ساختند که امروز به آکادمی ضبط (Recording Academy) معروف است. هدفشان جایزه‌ای بود که مثل اسکار سینما، به کیفیت هنری اهمیت بدهد، نه فقط به فروش.
اولین مراسم در مه ۱۹۵۹ برگزار شد. اسم جایزه از «گرامافون» می‌آید و مجسمه‌اش هم یک گرامافون طلایی است. برندگان را اعضای آکادمی، یعنی خود خوانندگان، تهیه‌کنندگان و مهندسان صدا، با رأی انتخاب می‌کنند.
رکوردها و افتخارها
در طول بیش از ۶۵ سال، گرمی صدها دسته پیدا کرده است؛ از پاپ و راک و رپ تا موسیقی کلاسیک، جاز و حتی مهندسی صدا. چند رکورد معروف:
- بیونسه با بیش از ۳۰ جایزه، رکورددار بیشترین گرمی در تاریخ است.
- پیش از او گئورگ شولتی، رهبر ارکستر، سال‌ها این رکورد را داشت.
- بعضی هنرمندان هر چهار جایزهٔ اصلی (آلبوم، ضبط، آهنگ و هنرمند جدید سال) را برده‌اند.
برای خیلی از هنرمندان، نامزدی گرمی حتی بدون بردن هم باعث افزایش فروش و استریم آثارشان می‌شود.
عکس: Thank You (23 Millions+) views from Los Angeles, USA / Wikimedia Commons (CC BY 2.0)
معروف‌ترین جنجال‌های گرمی
عکس: Ucla90024 / Wikimedia Commons (CC BY-SA 3.0)
گرمی همیشه هم بی‌حاشیه نبوده است. در سال ۱۹۸۹ اولین جایزهٔ «هارد راک/متال» به جترو تال رسید، نه متالیکا؛ تصمیمی که هنوز هم مسخره می‌شود. در ۱۹۹۰ جایزهٔ «بهترین هنرمند جدید» از میلی وانیلی پس گرفته شد، چون معلوم شد خودشان در آهنگ‌ها نخوانده بودند.
در سال‌های اخیر هم انتقادها زیاد بوده: پیروزی مکلمور بر کندریک لامار در ۲۰۱۴، شکستن نمادین جایزهٔ ادل در ۲۰۱۷ برای احترام به بیونسه، و صفر شدن نامزدی‌های ویکند در ۲۰۲۱ که به تحریم گرمی از سوی او انجامید. آکادمی بعد از این جنجال، کمیته‌های مخفی انتخاب نامزدها را حذف کرد.
گرمی و هنرمندان مستقل
سال‌ها گرمی بیشتر دست لیبل‌های بزرگ بود. اما با رشد پخش دیجیتال، هنرمندان مستقل هم شانس پیدا کردند. نمونهٔ معروفش چنس د رپر است که در ۲۰۱۷ با آلبومی که فقط به‌صورت استریم منتشر شده بود، گرمی برد و آکادمی هم قوانینش را به همین خاطر تغییر داد.
شرط اصلی همچنان پابرجاست: اثر باید رسمی و در دسترس عموم منتشر شده باشد. یعنی آهنگی که فقط در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود، اصلاً در چنین رقابت‌هایی دیده نمی‌شود.
عکس: David Shankbone / Wikimedia Commons (Public domain)
از رؤیای گرمی تا انتشار رسمی آهنگ
عکس: Dztaiweezee / Wikimedia Commons (CC BY-SA 4.0)
هر مسیر حرفه‌ای در موسیقی با یک قدم ساده شروع می‌شود: انتشار درست اثر. وقتی آهنگ شما با اطلاعات کامل (نام هنرمند، آهنگساز، تنظیم‌کننده و کد ISRC) در پلتفرم‌های جهانی منتشر شود، هم سابقهٔ رسمی پیدا می‌کند و هم درآمد استریم دارد. حتی می‌توانید تیک سبز اسپاتیفای را هم برای پروفایل خود بگیرید.
ایران مجوز آهنگ شما را روی اسپاتیفای، اپل موزیک، یوتیوب موزیک و ده‌ها پلتفرم دیگر منتشر می‌کند. پکیج‌ها را در صفحهٔ پخش موزیک و پخش سراسری ببینید و برای انتشار بین‌المللی سری به پخش جهانی موسیقی بزنید.
اگر برای معرفی آهنگ یا کسب‌وکارتان به تبلیغ هم فکر می‌کنید، راهنمای تبلیغات در اینستاگرام را بخوانید. برای دیده شدن بیشتر هم مقاله‌های الگوریتم اینستاگرام، افزایش تعامل در اینستاگرام و صداهای ترند اینستاگرام به کارتان می‌آیند. فقط یادتان باشد پیج‌های اینستاگرام و تلگرام تبلیغ هستند، نه پخش رسمی موسیقی.
هنرمندان
همکاریهای ما
