Prince vs Warner
The Fight for Ownership
ماجرای پرنس و وارنر
پرنس یکی از پرکارترین و بااستعدادترین هنرمندان تاریخ پاپ بود؛ خواننده، آهنگساز، تهیه‌کننده و نوازندهٔ ده‌ها ساز. اما در اوج شهرت، با کمپانی خودش وارنر وارد جنگی شد که حتی اسمش را هم از او گرفت.
ماجرای پرنس و وارنر یکی از مهم‌ترین داستان‌های صنعت موسیقی دربارهٔ مالکیت مستر و آزادی هنری است. داستانی که هنوز هم برای هر هنرمند مستقلی درس دارد.
عکس: penner / Wikimedia Commons (CC BY-SA 3.0)
قراردادی که با رؤیا شروع شد
عکس: Yves Lorson / Wikimedia Commons (CC BY 2.0)
پرنس در سال ۱۹۷۷ و در حدود ۱۹ سالگی با برادران وارنر قرارداد بست. قراردادی کم‌سابقه برای یک تازه‌کار، چون اجازه داشت آلبوم‌هایش را خودش تهیه کند. در دههٔ ۸۰ با آلبوم‌هایی مثل Purple Rain به یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های جهان تبدیل شد.
در ۱۹۹۲ قراردادی جدید و بسیار پرسروصدا امضا کرد. اما مشکل از همین‌جا شروع شد: پرنس می‌خواست هر سال چند آلبوم منتشر کند، ولی وارنر برای حفظ بازار، سرعت انتشار را محدود می‌کرد. مهم‌تر اینکه طبق قرارداد، مسترهای آهنگ‌ها مال کمپانی بود، نه خود پرنس.
نمادی به جای اسم
در سال ۱۹۹۳ پرنس کاری کرد که همه را شوکه کرد: اسمش را به یک نماد بی‌تلفظ تغییر داد؛ ترکیبی از نشانه‌های مرد و زن که به «نماد عشق» معروف شد. رسانه‌ها مجبور شدند او را «هنرمندی که قبلاً پرنس نام داشت» صدا کنند.
در اجراها و مصاحبه‌ها هم کلمهٔ «برده» (Slave) را روی گونه‌اش می‌نوشت. پیامش روشن بود: هنرمندی که مالک آثار خودش نیست، آزاد نیست. حتی گیتاری به شکل همین نماد برایش ساخته شد که امروز در موزه نگهداری می‌شود.
عکس: Eden, Janine and Jim from New York City / Wikimedia Commons (CC BY 2.0)
پایان قرارداد و آزادی
عکس: El Pantera / Wikimedia Commons (CC BY-SA 4.0)
پرنس برای تمام کردن تعهداتش، آلبوم‌ها را یکی پس از دیگری به وارنر تحویل داد. در سال ۱۹۹۶ از قرارداد آزاد شد و آلبوم سه‌دیسکی Emancipation، یعنی «رهایی»، را با لیبل خودش منتشر کرد.
در سال ۲۰۰۰ دوباره اسم پرنس را برگرداند. او از اولین هنرمندان بزرگی بود که موسیقی‌اش را مستقیم در اینترنت به هوادارانش فروخت؛ سال‌ها پیش از آنکه پخش دیجیتال و استریم همه‌گیر شود.
آشتی و پس گرفتن مسترها
ماجرا پایانی جالب داشت. در سال ۲۰۱۴ پرنس و وارنر دوباره قرارداد بستند و این بار مالکیت مسترهای قدیمی‌اش به خودش برگشت. دو سال بعد، در آوریل ۲۰۱۶، پرنس درگذشت. خانه و استودیوی افسانه‌ای‌اش، پیزلی پارک، امروز موزه است.
ماجرای پرنس سال‌ها بعد الهام‌بخش هنرمندانی مثل تیلور سوئیفت شد که آن‌ها هم برای مالکیت آثارشان جنگیدند.
عکس: Bobak Ha'Eri / Wikimedia Commons (CC BY 3.0)
درس پرنس برای هنرمندان مستقل امروز
عکس: Sgroey / Wikimedia Commons (CC BY-SA 4.0)
امروز برای منتشر کردن آهنگ لازم نیست حقوق اثرتان را به یک کمپانی بفروشید. با یک موزیک دیستریبیوتر می‌توانید آهنگ را در همهٔ پلتفرم‌ها منتشر کنید و مالک اثر بمانید. پیش از هر قراردادی این‌ها را بررسی کنید:
- مالکیت مستر با چه کسی است؟
- درآمد استریم چطور تقسیم می‌شود؟
- آیا می‌توانید هر وقت خواستید اثر را برداشته یا جای دیگری منتشر کنید؟
ایران مجوز آهنگ شما را روی اسپاتیفای، اپل موزیک، یوتیوب موزیک و ده‌ها پلتفرم دیگر منتشر می‌کند. برای آشنایی با پکیج‌ها صفحهٔ پخش موزیک و پخش سراسری موسیقی و برای انتشار بین‌المللی صفحهٔ پخش جهانی موسیقی را ببینید.
اگر برای معرفی آهنگ یا کسب‌وکارتان به تبلیغ هم فکر می‌کنید، راهنمای تبلیغات در اینستاگرام را بخوانید. برای دیده شدن بیشتر هم مقاله‌های الگوریتم اینستاگرام، افزایش تعامل در اینستاگرام و صداهای ترند اینستاگرام به کارتان می‌آیند. فقط یادتان باشد پیج‌های اینستاگرام و تلگرام تبلیغ هستند، نه پخش رسمی موسیقی.
هنرمندان
همکاریهای ما
